Weblog1
Der Weg ist das Ziel
Nu ik in gedachten met Barry meereis op zijn bedevaart tocht naar Fatima in Portugal denk ik meteen terug aan onze eigen wandeltochten in Oostenrijk en Zwitserland. Ik zie dat Barry onderweg geniet van alles wat hij tegenkomt, de toevallige
Pup Scotty, poes Moniek en Beertje, het fleslammetje.
Tja.. en intussen zijn de boekjes Ik ben Scotty, Ik ben Moniek allang geschreven, gedrukt en uitgegeven . Nu volgt dan Ik ben Beertje als toegift. De eerste twee waren allang op en nu Ik ben Beertje ( 2-8 jaar)gedrukt
Schrijf Idee…?
Ken je dat? Dat je klaar bent met bezigheden die je leuk vindt om te doen en dan denkt dat je je gaat vervelen of zoiets. Ik moet wel bezig zijn, dat bevalt me het beste. Het schrijven heeft me
Opa Johan Eggink in Ander Nieuws
Ik had er nog niet bij stil gestaan dat ook het gesprek in Ander Nieuws van opa Eggink met Trudy Klein uit 1973 ook vrij gegeven is net als de vele andere programma’s. Het gesprek is nog maar kort voor
Drentse Pelgrim
Ik herinnerde hem als een rustige jongen, deze Barry Gepken. Ooit, zo’n 40 jaar geleden gaf ik Nederlands aan zijn klas op R.K. L.t.s. De Zuidoosthoek, een paar jaar voor de fusie. Sinds die tijd gingen de verschillende R.K scholen
Over Dirk en herinneringen…
Ach… onze Dirk toen Dirk kwam met opgestreken staart op ons af. Hij keek wat verongelijkt. Zijn we zo lang weggeweest? Het was maar een weekje, hoor. Anja en Karin hadden anders goed voor meneertje gezorgd. De rest van de
De Iris Germanica
Ik vond ze vroeger op de Boomgaard al prachtig: de baardiris of de Iris Germanica. Ze bloeiden daar ook zo uitbundig in de in Franse stijl door opa Eggink nog aangelegde tuin voor de boerderij. Hij was tuinman op kasteel
Hedera – slot.
Dit was het dan. We hebben een mooi afscheid gehad met elkaar als Chr. Vrouwengroep Hedera (daarvoor Passage en CPB), herinneringen opgehaald en elkaar alle goeds gewenst. Toch bedacht Aly dat het mooi was geweest wanneer aan het eind van
‘Naar het Kerkhof’
De volgende dag mocht Rick zeggen wat hij graag wilde en toen kwam het: ‘Naar het kerkhof’. Hier liggen heel wat familieleden van ons. Toen ik het Diny vertelde zei die spontaan: ‘Dan gao ik ok met’. Natuurlijk haal je
Beeldend Buiten
En zo gaat dat met vrienden waarmee je bent opgegroeid. De tijd blijft stilstaan en je praat gewoon verder waar je gebleven bent. Daarna gingen we op weg naar onze bestemming in het buiten gebied van Wichmond waar we bij
Heb ik weer….
Nadat het de vorige keer mis was gegaan met mijn uitje naar de Achterhoek, had ik me dit keer ingedekt door alles vooraf af te spreken voor een paar nachten in een huisje samen met Rick in de buurt van
Redding
Wat jaren terug, nog aan het Schoolpad, had ik twee vogels gered en misschien daardoor wel een nest vol mezen en bonte spechten. ’s Morgens was er ineens een koolmeesje binnen en vloog steeds maar tegen het raam om naar
Een vos?
Ik was nog een end weg toen ik ergens in de verte een kip te keer hoorde gaan, nog aan het Schoolpad. Het begon net een beetje licht te worden en de kippen waren al wakker. De bruine en de
Lammertijd
Ik mocht graag op de schommelbank bij de wei zitten toen we nog aan het Schoolpad woonden. Altijd wat te zien. Je zag het als FC Emmen moest voetballen, dan haastten zich heel wat fans richting stadion, rood witte sjaal
Afscheid
Het zat er aan te komen met dames op een gevorderde leeftijd. ’s Avond ga je niet graag meer op pad. En zo is er na 70 jaar een einde gekomen aan onze Chr. Vrouwengroep CPB- Passage en de laatste