Wat hebben we samen een mooie tijd gehad aan het Schoolpad. En… de hele familie genoot ervan mee. Soms als logee, als campinggast of als regelmatige bezoeker. Ik voel me bevoorrecht dat we die jaren samen zo mochten beleven met

Het was zover. Na een mooi lied en een korte inleiding van Aly was het de beurt aan onze gast. We kregen voor onze Hedera avond Ranger Erik Bloeming te pakken. Hij werkt als zzp-er voor Staatsbosbeheer en is vaak

Aan alles komt een eind. Wat hebben we genoten van onze eigen schapen aan het Schoolpad. Frans Kollmer hielp ons met alles en waren er echte problemen… daar hadden we dokter Harry voor. Zo moest hij eens geroepen worden bij

Soms herschrijf ik oudere stukjes van mijn website. De ene keer is het een aanvulling en af en toe laat ik wat weg wat niet ter zake doet. Als je eenmaal deze leeftijd hebt bereikt heb je zoveel herinneringen die

Ergens in 2015– We zijn mooi op tijd voor de trein. Wim brengt Ria en mij naar het Station Emmen Zuid. Het is berekoud koud en we zijn te vroeg. We wachten dus nog even in de warme auto. Er

Ooit kreeg ik van Diny een schattig klein boekje: Zusjes. Ik begin te beseffen dat het best bijzonder is om een zusje te hebben. We zijn lang met z’n tweeën  geweest. Samen sliepen we in een tweepersoons bed. Dat zie

Aan het Schoolpad hebben we altijd een paar katten gehad om het muizenbestand onder controle te houden. Suze en Loeder waren de laatsten, beiden zijn minstens 20 jaar geworden, voordat We Dirk cadeau kregen. Als ik naar deze foto kijk

Gistermiddag hadden we in de Schepershof een bijzondere bijeenkomst, georganiseerd door V en T. Hans van Os was op het laatste moment benaderd om te komen vertellen over zijn voettochten naar Santiago de Compostella. De lezing over putdeksels kon  wegens

Het was fijn om voor het eerst sinds meer dan een jaar weer naar mijn schilderochtend bij Vera in Dalen te gaan. Afgelopen jaar heb ik maar één ding onder handen gehad en dat was het opnieuw bijwerken van de

Het is alweer even geleden dat  ik in de zaterdag editie van ons Dagblad van het Noorden een stukje over een schrijver en columnist bij de Volkskrant, Martin Bril tegenkwam die in het kader van het onderwerp voor de Boekenweek

Het blijft in mijn hoofd zitten. Toen Alina die eerste keer bij me was en we in gesprek waren over mijn niet verwerkt verdriet over Mark, bovenop het verdriet om zonder Wim door te moeten, verzekerde ze me dat het

Ik mag ’s avonds graag tv kijken. Aan het eind van de avond kies ik soms voor Op 1, soms Umberto of afgewisseld. Dat ligt aan de onderwerpen. Zo zag ik gisteravond Joop van de Ende en Andre van Duin

Morgen is het 4 maanden geleden is het dat Wim zomaar bij me weggleed, zowel letterlijk als figuurlijk. Het lijkt een eeuw terug . Wat een geworstel is het om je leven weer op te kunnen pakken. Ik ben nog